(untitled) (مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی, 2013)
مقدمه: جهت استفاده از وريدهاي بزرگ بدن، وريدهاي ساب كلاوين و ژوگولار بيشترين کاربرد را داشته و در اكثريت موارد از آنها استفاده مي‌شود. از آنجايي‌كه مزايا و معايب هر كدام از اين دو روش كاتترگذاري مشخص نيست، اين مطالعه جهت بررسي عوارض روش‌های كاتترگذاري ساب کلاوین و ژوگولار در بين بيماران دياليزي انجام شده تا روش بهتر را مشخص نمايد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش به‌صورت كارآزمايي باليني تصادفي بر روي كليه بيماران دياليزي نيازمند به كاتتر وريدي كه در نيمه اول سال 90 به بيمارستان امام حسين (ع) مراجعه و رضايت شركت در طرح را داشته انجام شده است. در اين مطالعه بيماران به‌صورت تصادفي ساده به دو گروه مداخله (كاتتر ژوگولار) و گروه كنترل (كاتتر ساب کلاوین) تقسيم شده و پس از انجام اقدامات اوليه، در اتاق عمل به‌روش استاندارد براي آنها كاتتر وريدي گذاشته شد. سپس عوارض اين شانت‌گذاری مثل عفونت،‌ هموتوراكس، پنوموتوراكس 1، 6، 12، 24 و 48 ساعت بعد از عمل بررسي گرديد. در اين مطالعه از 136 بيمار مورد بررسي،‌ 72 بيمار (9/52%) در گروه مداخله و مابقي در گروه كنترل قرار گرفتند. نتايج: از نظر ميانگين بروز عفونت،‌ در گروه مداخله 3/5±9/6 بيمار و در گروه كنترل 1/6±3/7 بيمار دچار عفونت شدند كه تفاوت معناداري با هم نداشتند. درخصوص ميانگين بروز هموتوراكس در گروه مداخله 5/2 ± 2/4 بيمار و در گروه شاهد 1/4 ± 4/6 بيمار دچار اين عارضه شدند كه به‌طور معناداري در گروه كنترل بيشتر بود (003/0P<). همچنين درخصوص بروز عارضه پنوموتوراكس ميانگين بروز در گروه مداخله 7/6 ±7/10 بيمار و در گروه كنترل 2/7 ± 5/12 بيمار بود كه تفاوت معناداري بين آنها ديده نشد. همچنين اين مطالعه نشان داد سرعت عمل جراحي در گروه مداخله به‌طور معناداري از گروه كنترل بيشتر بوده است (05/0P<). نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه هر چند از هر دو روش كاتترگذاري ساب كلاوين و ژوگولار، باتوجه به شرايط بيمار و تجربه جراح مي‌توان استفاده كرد ولي روش ژوگولار به‌دليل عارضه كمتر هموتوراكس و سرعت عمل بيشتر مي‌تواند به‌عنوان روش ارجح مورد توجه قرار گيرد.