(untitled) (مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی, 2017)
مقدمه: فرسودگی شغلی سندرمی شایع در میان مشاغلی است که در آنها ارتباط انسانی مطرح است. در این میان کارکنان بخش فوریت‌های پزشکی به علت ماهیت شغل خود و مواجهه با تنش‌هاي گوناگون شغلی نسبت‌به ساير مشاغل آمادگي بيشتري براي درگيري با اين سندرم دارند. یکی از راه‌های کاهش فرسودگی شغلی، حمایت اجتماعی است. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط فرسودگی شغلی و حمایت اجتماعی در کارکنان فوریت‌های پزشکی شهرستان کاشان انجام شد.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع همبستگی بود که در سال 1394 انجام شد. 92 نفر از پرسنل فوریت‌های پزشکی شهرستان کاشان که به‌روش سرشماری انتخاب شده بودند، در این پژوهش شرکت کردند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه «فرسودگی شغلی» ماسلاچ و جکسون و پرسشنامه «مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی درک شده» زیمت و همکاران بود. پس از تکمیل پرسشنامه‌ها داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: بین 47 تا 63 درصد از واحدهای مورد پژوهش خستگی عاطفی، مسخ شخصیت و عدم موفقیت فردی را در سطح متوسط تجربه کرده بودند. بین بعد حمایت از طرف خانواده و حمایت از طرف دیگران (افراد مهم) با خستگی عاطفی و مسخ شخصیت ارتباط معناداری وجود داشت (05/0<P). بین نمره کل حمایت اجتماعی و نمره کل فرسودگی شغلی ارتباط معناداری مشاهده نشد (05/0>P). نتایج به‌دست آمده همچنین نشان داد که بین سن و وضعیت تأهل با فرسودگی شغلی ارتباط معنادار آماری وجود دارد (05/0<P).نتیجه‌گیری: باتوجه به میزان قابل توجه فرسودگی شغلی در بین کارکنان فوریت‌های پزشکی و تأثير مثبت حمایت اجتماعی به‌ویژه از طرف خانواده و افراد مهم در کاهش فرسودگی، افزایش میزان حمایت صورت گرفته از طرف این افراد می‌تواند در کاهش میزان فرسودگی نقش مهمی داشته باشد. همچنین تدوین راهکارهای حمایتی توسط مدیران می‌تواند محیط مناسبی را برای فعالیت حرفه‌ای با نشاط کارکنان بخش فوریت‌های پزشکی فراهم نماید.