بررسی ارتباط کمردرد با عوامل روانی- اجتماعی و استرس های روانشناختی شغلی در پرستاران بیمارستان¬های شهر آمل (مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی, 2010)
مقدمه: پرستاران بهعنوان یک گروه پرخطر برای ابتلا به کمردرد شغلی شناخته شدهاند. این پژوهش بهمنظور تعیین ارتباط کمردرد با عوامل روانی- اجتماعی و استرسهای روانشناختی شغلی در پرستاران بیمارستانهای شهر آمل انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه تحلیلی 400 نفر از پرستاران شاغل در بیمارستانهای شهر آمل پرسشنامهای شامل 3 قسمت اطلاعات دموگرافیک، استرسهای روانی- اجتماعی مرتبط با کار و استرسهای روانشناختی مرتبط با کار را تكميل نمودند. نتايج بهصورت نسبت شانس خام و تطبيق شده و فاصله اطمينان 95% بيان گرديد. نتایج: 324 نفر (81%) پرستاران شرکتکننده طی یک سال گذشته حداقل یک بار کمردرد را تجربه کردهاند. میانگین سنی شرکتکنندگان 2/6+ 4/32 سال، میانگین قد 7/8+7/166 سانتیمتر و میانگین وزن 8/9+7/67 کیلوگرم بود. از میان مشخصات فردی زن بودن (8/2OR=)، انجام ورزش منظم (4/0OR=)، افزایش قد به ازای هر سانتیمتر (06/1OR=) و افزایش وزن به ازای هرکیلوگرم (04/1OR=) ارتباط معناداری با کمردرد نشان دادند. از میان عوامل روانی- اجتماعی مرتبط با کار مشاهده شد به ازای هر یک درجه افزایش در شدت نارضایتی ارتباط با همکاران احتمال بروز کمردرد 80% بیشتر میشود و از میان عوامل استرسزای شغلی به ازای هر یک درجه افزایش در طیف (همیشه، بیشتر اوقات، بعضی وقتها، هرگز) عجله در کار احتمال بروز کمردرد 40% کمتر میشود. نتیجهگیری: کمردرد یکی از جدیترین مشکلات شغل پرستاري میباشد که با استرسهای روانشناختی محیط کار در ارتباط است. بنابراین تعدیل و اصلاح محیط روانی- اجتماعی بیمارستان و آموزش تکنیکهای کاهش استرس بهمنظور پيشگیری یا کاهش عوارض ناشی از کمردرد ضروری بهنظر میرسد