Shahroud University of Medical Masoume Miri journalofknowledgeandhealth@gmail.com mEDRA 202111200510 This dataset was exported with ojs2, version 3.0.0.0.

06 10.22100/jkh.v16i3.2641 https://example.com/index.php/site/article/view/2641 Abstraction Shahroud University of Medical Sciences mEDRA 01 1-68-2641 01 مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی IR 01 1 07 23453753 JD 01 Open Journal Systems (OJS) 07 1735577 JB 16 3 Vol 16, No 3:2021 06 1400 1 21 1 A01 Alireza Lotfi Lotfi, Alireza - دانشجوی دکترای تخصصی علوم تشریحی- کمیته تحقیقات دانشجویی- دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه- کرمانشاه- ایران. 2 A01 Mozafar Khazaei Khazaei, Mozafar - استاد علوم تشریحی- مرکز تحقیقات باروری و ناباروری- پژوهشکده فناوری سلامت- دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه- کرمانشاه- ایران. 01 per 01 مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیک مزمن با شیوع بالا است که با هیپرگلیسمی ناشی از کمبود نسبی یا فقدان انسولین، مشخص می‌گردد. دیابت نوع 1 (تخریب سلول‌های بتا) و دیابت نوع 2 (مقاومت در برابر انسولین و فقدان عملکرد جبرانی سلول‌های بتا) دو نوع اصلی دیابت می‌باشد. مدل‌های حیوانی دیابت به‌عنوان ابزار مهمی در بررسی این بیماری، کمک می‌کند تا از مطالعات چالش‏برانگیز غیراخلاقی و هزینه بر در نمونه‌های انسانی اجتناب گردد. لذا هدف مطالعه مروری حاضر، بررسی انواع مدل‌های حیوانی القایی و خودبخودی دیابت نوع 1 در جوندگان است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مروری سیستماتیک، با کلید واژه‌های دیابت، القاء و مدل حیوانی در سال‌های 1991 تا 2021 در پایگاه‌های PubMed، Scopus و موتور Google scholar جست‌وجو انجام شد. مقالات مربوط‌به موضوع مطالعه، انتخاب و بررسی شدند. نتایج: از نیمه قرن بیستم تا امروز، مدل‌های جدیدی برای درمان و پیشگیری از دیابت در شرایط درون بدن و آزمایشگاهی معرفی شده‌اند. برای القای دیابت نوع 1 مدل‌های متنوعی وجود دارد که هر یک دارای نقاط ضعف و قوت هستند. این مدل‌ها شامل مدل‌های خودبخودی، دستکاری ژنتیکی و القاء شیمیایی هستند. به‌طور معمول، یکی از روش‌های القاء دیابت در حیوانات، استفاده از مواد شیمیایی به‌ویژه استرپتوزوتوسین (STZ) است و حیوانات مورد استفاده عمدتاً جوندگان (موش صحرایی و موش) و به میزان کمتر گربه، سگ، خوک و پریمات‌ها هستند. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج مطالعه، هنوز مدل حیوانی استاندارد و کاملی وجود ندارد و راه طولانی تا رسیدن به یک مدل جامع از پاتوژنز و عوارض دیابت وجود دارد لذا توسعه این مدل‌ها ضروری می‌باشد. با توجه به اهمیت مطالعات دیابت، لازم است که انتخاب مدل حیوانی مناسب هر مطالعه با دقت انجام شود. 01 Introduction: Diabetes is a chronic metabolic disease with high prevalence characterized by hyperglycemia due to relative deficiency or lack of insulin. Type 1 diabetes (destruction of Beta cells) and type 2 diabetes (insulin resistance) are the two main types of diabetes. Animal models of diabetes, as an important tool in the study of this disease, help to avoid human challenging immoral and costly studies. Therefore, the present review study aimed to investigate animal models of induced and spontaneous type 1 diabetes in rodents. Methods: In this systematic review, the keywords of “diabetes”, “induction”, and “animal model” from 1991 to 2021 were searched in PubMed, Scopus, and Google scholar databases. Articles related to the subject of study were selected and reviewed. Results: From the half of the twentieth century until today, new models have been introduced for prevention and treatment of diabetes in vivo and in vitro. There are various models for inducing type 1 diabetes, each of which has its strengths and weaknesses. These models include spontaneous models, genetically engineered, and chemically induced models. Typically, one way to induce diabetes in animals is to use chemicals, especially streptozotocin (STZ). Animals used include rats, mice, cats, dogs, pigs, and primates. Conclusion: Based on the results of the study, there is still no standard animal model that can accurately detect the disease, and there is a long way to arrive at a comprehensive model of the pathogenesis and complications of the disease. Therefore, it is necessary to consider the development of these models. Given the importance of diabetes studies, it is necessary to carefully select the appropriate animal model for each study. 20211027 81 01 1-68 89 01 1-68-2641-g1186