per مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی 1735-577X 2345-3753 2023-03-19 40 50 10.22100/jkh.v18i1.2875 2349 Ali Nouri 0 https://orcid.org/0000-0002-2068-8493 Ghodratollah Panahi 1 https://orcid.org/0000-0001-8338-4633 Nader Bagheri 0 https://orcid.org/0000-0001-5196-5513 Reza Ahmadi 2 https://orcid.org/0000-0003-1623-0559 - مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، پژوهشکده علوم پایه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران. - گروه بیوشیمی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، پژوهشکده علوم پایه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران مقدمه: فلوکستین دارویی است که در درمان افسردگی استفاده می‌شود و اثرات سمی روی سلول‌های کبدی دارد. تیموکینون، مهم‌ترین ماده‌ی مؤثره‌ی موجود در سیاه‌دانه (Nigella sativa) دارای اثرات فارماکولوژیک متعددی از جمله اثرات آرامبخشی، کاهش فعالیت حرکتی و شلی عضلانی می‌باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر تیموکینون بر کاهش اثرات سمی فلوکسیتین بر کبد می‌باشد. مواد و روش‌ها: 40 سر موش صحرایی ویستار به مدت 4 هفته با فلوکسیتین، تیموکینون و سیلیمارین تحت درمان قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی، qRT-PCR و بررسی هیستوپاتولوژیک برای ارزیابی اثر داروها بر سیستم اکسیدان/آنتی‌اکسیدان و پاسخ‌های التهابی انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که فلوکسیتین باعث افزایش پراکسیداسیون لیپیدی، اکسیداسیون پروتئین و مهار سیستم آنتی‌اکسیدان در سلول‌های کبدی موش صحرایی می‌گردد. همچنین فلوکسیتین بیان سیتوکین پیش‌التهابی TNF-α و مهاجرت لنفوسیت‌ها به سلول‌های کبدی را افزایش داد. در مقابل تیموکینون در غلضت‌های 10، 20 و 40 ميلي‌‌گرم /كيلوگرم به‌طور معنی‌داری غلضت‌های MDA، PC و TNF-α را کاهش می‌دهد. علاوه بر این، تیموکینون فعالیت کاتالیزوری آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی مانند کاتالاز، سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز و GSH را افزایش می‌دهد و تنها غلظت 40 ميلي‌‌گرم /كيلوگرم در جلوگیری از ارتشاح لنفوسیت‌ها به سلول‌های کبدی با واسطه فلوکسیتین مؤثر بود. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد که تیموکینون از طریق القای فعالیت‌های آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی اثرات محافظتی در برابر سمیت فلوکسیتین اعمال می‌کند. از آنجایی که تیموکینون اثرات بهبودی خود را در دوز کمتر از مقادیر سمی اعمال می‌کند، این مطالعه نشان می‌دهد که می‌توان از این ترکیب در کنار فلوکسیتین برای کاهش آسیب کبدی استفاده کرد. Introduction: Fluoxetine is a drug used to treat depression and has toxic effects on liver cells. Thymoquinone, the most important active ingredient in black seed (Nigella sativa), has several pharmacological effects, including sedation, reduced motor activity, and muscle relaxation. This study aimed to investigate the effect of thymoquinone on reducing the hepatotoxicity effects of fluoxetine. Methods: A total of forty Wistar rats were treated with fluoxetine, thymoquinone, and silymarin for four weeks. Different techniques, including biochemical analysis, qRT-PCR, and histopathological examination, were performed to investigate the effect of drugs on the oxidant/antioxidant system and inflammatory responses. Results: Our results revealed that fluoxetine increased lipid peroxidation and protein oxidation and inhibited antioxidant systems in rat hepatocytes. In addition, fluoxetine increased the expression of the proinflammatory cytokine TNF-α and also the migration of lymphocytes to liver cells. In contrast, thymoquinone (10, 20, and 40 mg/kg) significantly decreased MDA, PC, and TNF-α levels. Moreover, thymoquinone enhanced the catalytic activity of antioxidant enzymes, including catalase, superoxide dismutase, glutathione peroxidase, and GSH. Thymoquinone only at a dose of 40 mg/kg can inhibit the infiltration of lymphocytes into the liver. Conclusion: Thymoquinone exerted liver protective effects against fluoxetine hepatotoxicity by inducing antioxidant and anti-inflammatory activities. This study suggests that thymoquinone, in combination with fluoxetine, can be used to reduce liver damage. https://knh.shmu.ac.ir/index.php/site/article/view/2875