per Shahroud University of Medical Sciences مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی 1735-577X 2345-3753 2023-06-13 24 32 10.22100/jkh.v18i2.2936 2404 Hooman Akasheh 0 https://orcid.org/0000-0001-9024-9640 Iraj Mirzaii-Dizgah 1 https://orcid.org/0000-0003-3488-6842 Seyyed Javad Hosseini Shokouh 2 https://orcid.org/0000-0002-1392-1736 - گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. - مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی، گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. - مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی، دانشگاه علوم پزشکی آجا، تهران، ایران. مقدمه: ترمیم زخم وابسته به رگزایی و میزان تولید کلاژن توسط فیبروبلاست‌ها است. جلبک‌های دریایی از جمله ارگانیسم‌هایی هستند که امروزه مورد توجه مصارف درمانی برای بهبود زخم هستند. این تحقیق به بررسی تأثیر جلبک دریایی به نام Gracilaria corticata برای افزایش رگزایی و فیبروز زخم پوستی عفونی می‌پردازد. مواد و روش‌ها: هشتاد موش نر صحرایی در این آزمایش شرکت کردند که طبق پروتکل مراقبت از حیوانات آزمایشگاهی نگهداری شدند. حیوانات به چهار گروه (هر گروه 20 موش صحرایی) تقسیم شدند و در تمام حیوانات آزمایشی یک زخم مربعی پشت انجام شد. زمان نقطه 3، 7، 14 و 21 روز پس از جراحی بود. پس از ایجاد زخم، 50 میکرولیتر سوسپانسیون حاوی CFU/mL 108×2 میکروب استافیلوکوکوس روی زخم ریخته شد. گروه‌ها شامل شاهد (بدون درمان)، اکسید روی (کنترل)، پماد 3% و 7% (درمان با جلبک) تقسیم شدند. نمونه‌ها در فرمالین بافر 10% قرار داده شد و سپس در پروسه عمل‌آوری بافت و رنگ‌آمیزی با ترکروم قرار گرفتند. ترکروم برای نشان دادن رشته‌های کلاژن و میزان فیبروز انجام شد. از طرفی دو آنتی‌بادی VEGF و TGF-Β برای ارزیابی ایمونوهیستوشیمی به‌کار رفت. نتایج: استفاده از جلبک بیشتر از تجویز اکسید روی، باعث افزایش بروز VEGF و TGF-Β شد. نتیجه‌گیری: استفاده از جلبک به شکل پماد، اثر تقویتی بر بهبود زخم عفونی دارد که می‌تواند مربوط‌به خون‌رسانی بیشتر و در نتیجه ایمنی‌بخشی بیشتر در زخم، همراه با اثرات ضدمیکروبی باشد. Introduction: Wound healing depends on angiogenesis and collagen production by fibroblasts. Seaweeds are among the organisms that are of interest today for healing wounds. This study examines the effect of seaweed called Gracilaria corticata to increase angiogenesis and fibrosis of infectious skin wounds. Methods: Eighty male rats that participated in this experiment were maintained according to the Laboratory Guidelines for Animal Care. The animals were divided into four groups (20 rats in each group), and a square wound on the back skin was performed on all rats. The time points were 3, 7, 14, and 21 days after the surgical procedure. After creating a wound, an aliquot of 50 µL of suspension containing 2x108 CFU/mL of Staphylococcus bacteria was inoculated onto each wound. The groups were divided into control (no treatment), zinc oxide (control), 3%, and 7% ointment (algae treatment). The samples were placed in 10% buffered formalin and then in the tissue processing and staining with trichrome. Trichrome staining is used to show collagen fibers and the degree of fibrosis. On the other hand, VEGF and TGF-Β antibodies were used for immunohistochemical evaluation. Results: The use of algae increased the occurrence of VEGF and TGF-Β more than the administration of zinc oxide. Conclusion: The use of algae has a strengthening effect, especially in the form of ointment, on the healing of infected wounds. It can be related to more blood supply and, as a result, more immunity in the wound, along with antimicrobial effects. https://knh.shmu.ac.ir/index.php/site/article/view/2936