fas Shahroud University of Medical Sciences مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی 1735-577X 2345-3753 2024-05-14 57 65 10.22100/jkh.v19i1.3204 4251 علیرضا شاهوارقی 0 https://orcid.org/0009-0007-3803-8484 راضیه نظری 1 https://orcid.org/0000-0003-4819-5735 سهیل آقایی 0 https://orcid.org/0000-0003-2144-1860 - گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران مقدمه: اسینتوباکتربومانی به‌صورت گسترده‌ای موجب عفونت در بیماران بستری به‌خصوص در بخش‌هاي مراقبت ویژه، جراحي و سوختگي می‌گردد. توانايي تشكيل بيوفيلم در اسینتوباکتر بومانی به‌عنوان يكي از فاكتورهاي ويرولانس اصلي اين باكتري در نظر گرفته مي‌شود. بیان اپرون pga در تشکیل اگزوپلی ساکارید نقش مهمی دارد که در اتصال باکتری به سطوح، تشکیل بیوفیلم و مقاومت باکتری در برابر آنتی‌بیوتیک اهمیت به‌سزایی دارد. این پژوهش با هدف بررسی میزان حضور ژن‌های اپرون pga در جدایه‌های بالینی اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم و توانایی آنها در تشکیل بيوفيلم انجام شد. مواد و روش‌‌‌ها: در این مقاله توصیفی- مقطعی، تعداد 97 جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم جهت بررسی حضور ژن‌های pgaA, B, C, D به روش PCR مورد بررسی قرار گرفت. قدرت تشکیل بیوفیلم در جدایه‌ها به روش میکروتیترپلیت انجام شد و نتایج توسط میکروپلیت ریدر مورد بررسی قرار گرفت. سپس نتایج به‌دست آمده با نرم‌افزار SPSS و آزمون پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: 97 جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم، 70 جدایه (16/72 درصد) دارای ژن pgaA، 57 جدایه (76/58 درصد) دارای ژنpgaB ، 1 جدایه (03/1درصد) دارای ژن pgaC، 50 جدایه (54/51 درصد) دارای ژن pgaD بودند. میزان حضور ژن pgaA در میان جدایه‌ها بیش از دیگر ژن‌ها و میزان حضور ژن pgaC کمتر از سایر ژن‌ها بوده است. همچنین 29 جدایه (89/29 درصد) تولیدکننده بیوفیلم قوی، 30 جدایه (92/30 درصد) تولیدکننده بیوفیلم متوسط و 38 جدایه (17/39 درصد) تولیدکننده بیوفیلم ضعیف بودند. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که به‌نظر می‌رسد ژن pgaC نقش کمتری در تشکیل بیوفیلم در اسینتوباکتر بومانی دارد، زیرا انتشار این ژن در جدایه‌های واجد بیوفیلم قوی و متوسط کمتر از دیگر ژن‌های اپرون pga بوده است، در حالی‌که سایر ژن‌های اپرون در جدایه‌های واجد بیوفیلم قوی و متوسط تقریباً انتشار مشابهی دارند. Introduction: Acinetobacter baumannii is a common cause of infection in hospitalized patients, particularly in intensive care, surgical, and burn units. The ability to form biofilms is considered one of the major virulence factors of this bacterium. The expression of pga genes plays a crucial role in exopolysaccharide synthesis, bacterial adhesion, biofilm formation, and antibiotic resistance. This study aims to investigate the presence of pga genes in carbapenem-resistant A. baumannii clinical isolates and their ability to form biofilms. Methods: This descriptive cross-sectional study examined 97 carbapenem-resistant A. baumannii strains for the presence of pgaA, pgaB, pgaC, and pgaD genes using PCR. The biofilm-forming capacity of the strains was assessed using the microtiter plate method, and the results were analyzed using SPSS software and Pearson's correlation test. Results: Among the 97 carbapenem-resistant A. baumannii strains, 72.16% carried the pgaA gene, 58.76% carried the pgaB gene, 1.03% carried the pgaC gene, and 51.54% carried the pgaD gene. The presence of the pgaA gene was more prevalent compared to other genes, while the pgaC gene showed lower prevalence. Additionally, 29 strains (29.89%) exhibited strong biofilm formation, 30 strains (30.92%) exhibited moderate biofilm formation, and 38 strains (39.17%) exhibited weak biofilm formation. Conclusion: The results suggest that the pgaC gene may play a lesser role in biofilm formation in A. baumannii since its expression was lower in strong and moderate biofilm-forming strains compared to other pga genes. The other pga genes showed a relatively similar distribution among strong and moderate biofilm-forming strains. https://knh.shmu.ac.ir/index.php/site/article/view/3204 اسینتوباکتر بومانی بیوفیلم اپرون pga Acinetobacter baumannii Biofilm Pga genes