fas Shahroud University of Medical Sciences مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی 1735-577X 2345-3753 2025-09-13 34 45 10.22100/jkh.v20i2.3450 4498 سید رامین رسولی 0 ماندانا غلامی 0 فرشاد غزالیان 0 https://orcid.org/0000-0002-5805-0559 حسین عابدنطنزی 0 https://orcid.org/0000-0002-9191-1672 - گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مقدمه: استفاده از تمرین ورزشی و مکمل‌های آنتی‌اکسیدانتی و ضدالتهابی به دلیل تأثیرات مفید در سطح سلولی، یک راهکار درمانی در آسیب‌های متابولیکی در نظر گرفته می‌شود. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی پاسخ IGF-1 پانکراس به ورزش و پروبیوتیک‌ها در رت‌ها با رژیم غذایی پرچرب (HFD) می‌باشد. مواد و روش‌ها: چهل موش صحرایی نر نژاد ویستار به یکی از پنج گروه (8=n در هر گروه) کنترل سالم، رژیم غذایی پرچرب (HFD)، HFD با ورزش هوازی (HFD+Exe)، HFD با مکمل‌های پروبیوتیک (HFD+Prob)، و HFD با هر دو مداخله ورزش و مکمل پروبیوتیک (HFD+Exe+Prob) تقسیم شدند. قبل پروتکل اصلی، رت‌های گروه‌های HFD به مدت دو ماه با رژیم غذایی پرچرب تغذیه شدند. در پروتکل اصلی نیز، رت‌های گروه تمرین به مدت شش هفته، پنج روز در هفته، دویدن روی نوارگردان را انجام دادند. پس از هر جلسه تمرین، موش‌های گروه پروبیوتیک 1 میلی‌لیتر لاکتوباسیلوس بیفیدوس را از طریق گاواژ خوراکی دریافت کردند. در انتهای پروتکل، همه موش‌ها معدوم شدند و سطح IGF-1 پانکراس با استفاده از روش RT-PCR اندازه‌گیری شد. نتایج: مقادیر بیان ژن IGF-1 پانکراس در گروه HFD کاهش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل داشت (05/0P<). اما مدخلات تمرین و پروبیوتیک به ویژه ترکیب آنها سبب افزایش معنی‌دار در بیان این ژن در بافت پانکراس شد (05/0P<). در مقابل مقدار انسولین و گلوکز با HFD بالا رفت و گروه درمان ترکیبی به‌طور مؤثری آنها را کاهش داد. با این وجود در مداخلات درمانی همبستگی بین IGF-1 پانکراس با انسولین و گلوکز سرمی تأیید نشد (05/0P>). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد ورزش و مداخله پروبیوتیکی، به ویژه هنگامی که با هم ترکیب شوند، می‌توانند به‌طور قابل توجهی بر فاکتورهای تنظیم‌کننده انسولین نظیر IGF-1 در پانکراس مؤثر باشند. Introduction: The use of exercise training and antioxidant and anti-inflammatory supplements is considered a therapeutic strategy in metabolic damage due to its beneficial effects at the cellular level. Therefore, the present study aimed to investigate the response of pancreatic IGF-1 to exercise and probiotics in rats with a high-fat diet (HFD). Methods: Forty male Wistar rats were divided into one of five groups (n=8 in each group): healthy control, high-fat diet (HFD), HFD with aerobic exercise (HFD+Exe), HFD with probiotic supplements (HFD+Prob), and HFD with both exercise and probiotic supplementation (HFD+Exe+Prob). Before the main experiment, rats in the HFD groups were fed a high-fat diet for two months. During the six-week protocol, exercise rats underwent treadmill training, while probiotic rats received daily oral doses of Lactobacillus bifidus. At the end of the study, all rats were sacrificed to measure pancreatic IGF-1 levels using RT-PCR. Results: The expression levels of the pancreatic IGF-1 gene in the HFD group were significantly reduced compared to the control group (P<0.05). However, the training and probiotic interventions, especially their combination, significantly increased the expression of this gene in pancreatic tissue (P<0.05). In contrast, the levels of insulin and glucose increased with HFD, and the combination treatment group effectively reduced them. However, the correlation between pancreatic IGF-1 and serum insulin and glucose was not confirmed in the therapeutic interventions (P>0.05). Conclusion: It seems that exercise and probiotic intervention, especially when combined, can significantly affect insulin-regulating factors such as IGF-1 in the pancreas. https://knh.shmu.ac.ir/index.php/site/article/view/3450 پانکراس IGF-1 تمرین ورزشی لاکتوباسیلوس بیفیدوس چاقی Pancreas IGF-1 Exercise training Lactobacillus bifidus Obesity