ارزيابی تراکم استخوانی در بيماران دچار سنگ کليه؛ نقش هایپرکلسيوری در از دست رفتن استخوان: آيا محدوديت کلسیم در اين بيماران لازم است ؟ (مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی, 2008)
مقدمه: سنگهای ادراری شکايتی شايع در ارولوژي هستند. در این مطالعه وضعيت تراکم استخوانی در بيماران دچار سنگهای کلسيمی با گروه شاهد مقایسه شده و همچنین تراکم استخوانی مبتلایان به سنگهای ادراری بر حسب سن، جنس و نوع سنگ بررسی شده است.مواد و روشها: در 85 بیمار مبتلا به سنگ ادرای و 85 فرد سالم، متغیرهایی شامل سن، قد، وزن، نمایه توده بدنی، نتایج resco-T وscore -Z حاصل از تراکم سنجی در دو ناحیهی کمر و گردن استخوان ران ثبت شد. میزان اوریک اسید، کلسیم، پتاسیم، سدیم، اوره، کراتینین، فسفر، آلکالن فسفاتاز و پاراتیروئید هورمون سرم نيز ارزيابی و ثبت شد. علاوه بر این، مقادير ادرار 24 ساعته هر یک از بيماران مورد مطالعه از جهت کراتینین، اگزالات، سیترات، اسید اوریک، کلسیم، اوره و حجم کلی مورد بررسی قرار گرفت.نتايج: تراکم ماده معدنی استخوان (Bone mineral density) در مهرههای کمری و گردن استخوان ران در بیماران مبتلا به سنگ ادراری بهطور معناداری کمتر گزارش شده است. این اختلاف پس از طبقهبندی بیماران و گروه شاهد به دو گروه هايپرکلسيوری و سطح طبیعی کلسيم ادراری نیز معنادار بود. طبق نتایج دانسیتومتری گردن استخوان ران و کمر، کاهش BMD (استئوپنی و استئوپروز) در زنان يائسه بهطور معناداری بیشتر گزارش شده است. نتیجهگیری: با توجه به عدم رابطه بین هايپرکلسيوري و از دست دادن استخوان و اين نکته که محدوديت در کلسيم رژيم غذایی نه تنها ايجاد سنگ را کاهش نميدهد بلکه باعث بر هم خوردن تعادل کلسيم و از دست رفتن استخوان ميشود، بنابراین محدوديت کلسيم رژيم غذایی برای بيماران مبتلا به سنگ کليه پيشنهاد نمیشود.