اثر تمرین تناوبی شدید و تداومی متوسط بر رگزایی در رتهای مبتلا به انفارکتوس میوکارد

  • Hakimeh Akbari* - دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی- دانشکده تربیت بدنی- دانشگاه تهران- تهران- ايران. http://orcid.org/0000-0001-7219-1596
  • Ali Akbarnejad Ghare lu - دانشیارفیزیولوژی ورزشی- دانشکده تربیت بدنی- دانشگاه تهران- تهران- ايران. http://orcid.org/0000-0003-0154-351X
  • Nasim Naderi - استاد پژوهشکده قلب و عروق- مرکز آموزشی تحقیقاتی و درمانی قلب و عروق شهید رجائی تهران- تهران- ايران. http://orcid.org/0000-0001-6067-040X

چکیده

مقدمه: انفارکتوس میوکارد یکی از مهمترین علل مرگ و میر در جهان است. هدف این پژوهش بررسی تأثیر دو نوع برنامه تمرینی تناوبی شدید و تداومی متوسط بر برخی عوامل آنژیوژنیک در رت‌ها بعد از القای انفارکتوس میوکارد تجربی است.
مواد و روش‌ها: 40 سر رت نر ویستار 10-12 هفته با میانگین وزنی 250-300 گرم خریداری شدند. سپس تحت عمل جراحی برای انسداد سرخرگ کرونری چپ (LAD) قرارگرفتند. برای ارزیابی MI از اکوکاردیوگرافی استفاده شد. رت‌ها به چهار گروه، کنترل (بدون تمرین)، شم و دو گروه تمرینی با 42 دقیقه دویدن روی تردمیل 8 هفته و 5 روز در هفته، تمرین تناوبی شدید (4 دقیقه با 85-90 و 3 دقیقه با 40-50 درصد VO2max)، تمرین تداومی متوسط (با شدت 60-65%VO2max )، تقسیم شدند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی رت‌ها بیهوش و قلب آن‌ها تحت شرایط استریل جدا شد. برای ارزیابی بیان پروتئین‌های eNOS, VEGF, CD34 از روش ایمنوهیستوشیمی و برای ارزیابی عامل فون ویلبراندvWF) ) از روش وسترن بلات استفاده شد. بعد از جمع‌آوری داده‌ها، برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون تحلیل واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی‌داری 05/0P< نرم‌افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد.
نتايج: نتایج تحلیل واریانس یک سویه نشان داد که تفاوت معناداری بین چهار گروه شم، کنترل، تمرین تناوبی شدید و تداومی متوسط در شاخص  (0001/0P<، 4/110F=)CD34 وجود داشت. بیان پروتئین (0001/0P<، 05/97F=) VEGF، (0001/0P<، 9/138F=)eNOS  بین گروه‌های مورد مطالعه تفاوت معناداری وجود داشت. بیان پروتئین VEGF و eNOS در تمرین تناوبی شدید و تمرین تداومی متوسط افزایش یافت ولی تفاوت بین دوگروه معنادار نبود. شاخص vWF به‌عنوان شاخص نشانگر افزایش سلول‌های اندوتلیال و مویرگ‌زایی در اثر تمرین تناوبی شدید نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشت ولی vWF بین دو گروه تمرینی تفاوت معنادار نداشت و گروه تمرین تداومی نسبت به گروه کنترل تفاوت معناداری را نشان نداد (005/0P<، 220/6F=).
نتیجه‌گیری: چنین نتیجه‌گیری می‌شود که هم HIIT و هم MICT می‌توانند با افزایش آنژیوژنز و خون‌رسانی بیشتر، به بهبود انفارکتوس میوکارد کمک کنند اما به نظر می‌رسد که HIIT در این زمینه مؤثرتر است.
انتشار مقاله
اوت 5, 2021
نوع مقاله
مقاله پژوهشي
چگونه ارجاع دهیم؟
AKBARI*, Hakimeh; AKBARNEJAD GHARE LU, Ali; NADERI, Nasim. اثر تمرین تناوبی شدید و تداومی متوسط بر رگزایی در رتهای مبتلا به انفارکتوس میوکارد. مجله دانش و تندرستي در علوم پایه پزشکی, [S.l.], p. Page:51-60, اوت 2021. ISSN 2345-3753. قابل دسترسی در: <https://knh.shmu.ac.ir/index.php/site/article/view/2598>. تاریخ دسترسی: 25 سپتامبر. 2021 doi: http://dx.doi.org/10.22100/jkh.v16i1.2598.